Jednak nie chodzi do szkoły, nie ma przyjaciół, nie funkcjonuje jak inne dziewczyny w jej wieku, zmuszona do taszczenia ze sobą butli z tlenem i poddawania się ciężkim kuracjom. Nagły zwrot w jej życiu następuje, gdy na spotkaniu grupy wsparcia dla chorej młodzieży poznaje niezwykłego chłopaka. Augustus jest nie tylko wspaniały, ale również, co zaskakuje Hazel, bardzo nią zainteresowany. Tak zaczyna się dla niej podróż, nieoczekiwana i wytęskniona zarazem, w poszukiwaniu odpowiedzi na najważniejsze pytania: czym są choroba i zdrowie, co znaczy życie i śmierć, jaki ślad człowiek może po sobie zostawić na świecie.
Wnikliwa, odważna, pełna humoru.
Autor-John Green
***
Właśnie skończyłam czytać tę książkę. Czytając ją nie raz smuciłam się, ale i śmiałam. W pewnym momencie (Ci co czytali pewnie wiedzą w którym) wybuchłam płaczem. Opowiadając o dwóch nastolatkach z rakiem John Green przedstawił wiele osób zmagających się z tą chorobą. Gdy myślę o tej książce z jednej strony wiem, że Hazel i Gus są fikcyjnymi bohaterami. Z drugiej jednak jest nie jedna podobna historia. Podobna ze względu na miłość... lub chorobę. Czy można pokochać Granat ? Tykającą bombę ? I czy można się cieszyć żyjąc z rakiem... Nikt z nas nie chciałby się tego dowiedzieć na własnej skórze. Jak to jest żyć jak w rollercoasterze ? Dlaczego jajecznice jemy tylko na śniadania ? Co stało się z bohaterami Ciosu udręki ? Które wieczności są większe niż inne ? I czy "Okay będzie naszym Zawsze" ?Polecam tę książkę wszystkim wielbicielom takiej literatury, i pamiętajcie
"To tylko nasza, nie gwiazd naszych wina"
-Okay ?
